บนถนนคนติดเชื้อ

3

Posted by ittirak | Posted in บนถนนคนติดเชื้อ | Posted on 20-01-2010

ตอนที่ 5

วันที่รอคอยก็มาถึง ผมได้เดินทางไปพบคุณหมอตามนัด

เพื่อฟังผลของ ซีดีโฟ ทุกอย่าเหมือนเคย คนไข้ที่มาเอา หนังสือพิมพ์

มาบังใบหน้าไว้เช่นเคย การรอพบหมอนั้น

เหมือนกับเวลาที่รอคอยนั้น เนินนานมากมาย

อาจเป็นเพราะ เรากลัวคนที่เรารู้จัก

และไม่รู้จะบอกว่ามาที่นี่ทำไม มาเพื่ออะไร

เมื่อโดนเรียกชื่อ ผมกับคุณแม่ได้เดินเข้าไปพบคุณหมอ

เช่นเคย รอยยิ้มแห่งความอบอุ่นที่ท่านมีให้ ไม่เคยเปลี่ยนแปลง

พร้อมที่จะฟังผมหรือยัง ท่านถาม

พร้อมแล้วครับ ผมอยากบอกให้รู้ว่า ผมทรมานมากแค่ไหน

กับการที่รอคอยผล ซีดีโฟ

สำหรับ โรคเอดส์ ที่เป็นแล้ว ตายไม่มีทางรักษา

ผลที่ออกมา ระดับ ซีดีโฟ คุณ ไม่คอยดีนัก

มี อยู่ 200 กว่าๆ เท่านั้นนะครับ

ผมได้แต่นิ่งเงียบ ในความเงียบนี้ เสียงคุณแม่ดังขึ้น

แล้วคนปกติเค้ามีกันเท่าไหร่ค่ะคุณหมอ

ผมรอฟังคำตอบ อย่างใจเต้นรั่ว

คนปกติ มีอยู่ประมาณ 500 ขึ้นไปครับ

อ้าว งั้นผมก็ใกล้ตายแล้วซิ ผมมีแค่ 200 กว่าเท่านั้น

เหมือนกับท่านอ่านใจผมออก

ท่านอธิบายว่า ตอนนี้ อาจจะต่ำไปหน่อย

เพราะร่างกายอาจกำลังปรับตัวอยู่ก็อาจเป็นได้

กลับไปทำตามหมอสั่งนะครับ

แล้วอีก 6 เดือนมาพบกัน

ตอนนั้นในใจผม คิดว่าจะทำยังไงให้ ซีดีโฟ นั้นเพิ่มขึ้น

เพื่อผมจะได้อยู่กับคุณแม่นานๆ

ผมไม่มีความรู้อะไรเลย

ความรู้อันน้อยนิดที่ผมได้มจากคุณหมอจะทำให้ผมอยู่ได้นานเท่าไหร่

ผมและคุณแม่กราบสวัสดี

ในขณะที่เดินทางกลับบ้านเช่า ที่ผมเช่าอยู่กับเพื่อน

คุณแม่ท่านคงเห็นว่าผมเงียบ

มืออันอบอุ่น จับมือผมไว้ แล้วคำที่ทำให้ผมมีกำลังใจอีกครั้งคือ

แม่จะ พยามศึกษาหาความรู้ เรื่องการเพิ่มภูมิคุ้มกันให้นะลูกแม่

ผมได้มองหน้าท่าน แม่ครับ ผมอยากอยู่กับแม่นานๆครับ

น้ำตา ของเราทั้งสองได้ไหลออกมาอีกครั้ง

ในความเงียบสงัดของจิตใจทั้งสองดวง

ทั้งๆที่รอบข้างมีแต่เสียงดัง จากหลายสิ่งหลายอย่างรอบตัว

ผมไม่ได้ยินเสียงอะไรทั้งนั้น

นอกจากเสียงหัวใจของผมที่เต้น อย่างไม่เป็นจังหวะ

เพราะคำว่าเอดส์เป็นแล้วตายไม่มีทางรักษา

มันกลับมา วนเวียนอยู่ให้ความคิดของผมอีกแล้ว

เมื่อกลับถึงบ้านเช่า คุณแม่อยู่ให้กำลังใจผมอีกนานพอสมควร

จากนั้นท่านก็กลับไป

แม่จะรู้หรือไม่ว่าลูกคนนี้อยากให้มีอยู่ข้างๆตลอดเวลา

แต่ท่านมี ภาระ ที่ท่านต้องทำ ผมเข้าใจ

ผมจะทำอะไรได้ นอกจาก คำแนะนำของผมหมอ

ผมจะพยามทำให้ดีที่สุดครับ

เพื่อ วันเวลาที่ผมจะได้อยู่กับคุณแม่นานยาวนานมากที่สุดเท่าที่ทำได้

ผมพยามยามกิน ตาม ตรางเวลาที่ตัวเอง ทำขึ้นเอง

ผมทานข้าววันละ 4 มื้อ ของว่างอีก 2 มื้อ

รวมเป็น 6 มื้อ

การทานข้าวที่เป็นเรื่อง่ายของคนอื่น

แต่กับเป็นเรื่องยากมากสำหรับผม แต่ละมื้อ

ที่จะกินมันให้หมดจาน

ผมคิดค้นวิธีได้แล้ว คือ กินได้ด้วยอ่านหนังสือไปด้วย

แล้วมันก็หมดจริงๆ

ออกกำลังกาย ตีแบด กับเพื่อน ที่หน้าบ้านทุกเย็น

ตื่นเช้ามาสวดมนต์นั่งสมาธิ

ชีวิตผมมีแค่นี้ ส่วนปัญหา เรื่องการนอนไม่หลับ เริ่มกลับมาอีกครั้ง

ทำไง ผมจะพักผ่อนได้เพียงพอ

ชีวิตวนเวียนอยู่กับการพบจิตแพทย์

บางทีก็อยากตายๆ ไปให้รู้แล้วรู้รอด แต่ผมอยากอยู่กับแม่

ผมต้องสู้ สู้เพื่อ สองชีวิต อย่างที่แม่บอกผมไว้

คุณแม่ได้ศึกษา เกี่ยวกับการใช้วิตามินบำบัด

ในการเพิ่มภูมิคุ้มกัน ผมต้องทานวิตามินวันละ มากมาย

เพื่อให้ร่างกายนั้นแข็งแรงขึ้น

การดูแลตัวเองที่เป็นอยู่ กับวิตามิน ที่คุณแม่หามาให้

พร้อมทั้งคำอธิบาย วิตามินตัวไหน ให้ประโยชน์อะไร

และ ผลการวิจัยจากต่างประเทศ

ผู้ติดเชื้อ มีจำนวน ซีดีโฟ เพิ่มขึ้น ทำให้ผมมีความหวัง

ผมทานวิตามนหลายอย่างมา

ทั้งเห็ดหลินจือ และ ว่านหางจระเข้

ผมท่านทุกอย่างที่คุณแม่บอก ผมศึกษามันไปด้วย

หาข้อมูลต่างๆ ว่า ทุกอย่าง ที่ผมกินเข้าไป

แต่ละชนิด มันช่วยให้อะไรกับร่างกายของเรา

แต่ละวัน ทำไม เวลาช่างยาวนานเหลือเกิน อีกตั้ง 6 เดือน

กว่าผมจะได้รู้เส้นตายของผมอีกครั้ง

แต่ผมจะทำวันนี้ให้ดีที่สุด

พร้อมจะสู้ ด้วยจิตใจที่ อ่อนแอ

เพื่อคุณแม่เท่านั้นเอง


000000000000000000000000000

ตอนต่อไปคงมาเร็วๆนี้นะครับ

**********************************

โทร.มาปรึกษา หนึ่งได้ นะครับที่

082-6526598 เวลา 10.00 ถึง 17.00 น.ครับ

Comments (3)

ขอให้พระคุ่มครอง ขอเป็นกำลังใจให้คุณคะคุณเอกเข้มแข็งนะค่ะ

pim

ขอให้พระคุ่มครอง ขอเป็นกำลังใจให้คุณคะคุณหนึงเข้มแข็งนะค่

ผมอ่านแล้วผมก้อร้องให้นึกถึงพ่อแม่ตลอดเลยคับ
(ตอนนี้ก้อรอผมเหมือนผลออกมา ในวันที 6 มีนา 53 เร็วๆๆนี้หละคับ)

Write a comment