หนังสือของผม

ไวรัสพูดได้(ชีวิตถูกลิขิตด้วย เอช.ไอ.วี.)

ตอนที่1 ชีวิตถูกลิขิตด้วย เอช.ไอ.วี.

เป็นเวลานานมาแล้วที่ผมได้เกิดมาบนโลกใบนี้

ผมก็แค่เชื้อโรคชนิดหนึ่งในตระกูลเชื้อไวรัส ได้โดนขนาน นามว่า เจ้าเชื้อ เอช.เอ.วี.

(HIV หรือ Human Immunodeficiency Virus) หรือบางคนก็เรียกผมว่า เอดส์ ?

AIDS ย่อมากจากคำว่า Acquired= เกิดขึ้นภายหลัง ไม่ใช่เป็นแต่กำเนิด

Immune= ภูมิคุ้มกัน, Deficiency= บกพร่องหรือเสียไป

Syndrome= กลุ่ม อาการหรือมีอาการได้หลาย ๆ อย่าง

ฟังดูแล้วช่างหน้ากลัวอะไรเช่นนี้ ผมเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองหน้ากลัวเช่นไร

จนกระทั่งผมได้เข้ามาอาศัยอยู่ในร่างกาย ของบุคคลหนึ่ง เค้าคนนั้นมีนามว่า…..

” หนึ่ง ” ผมแฝงตัวอยู่ในร่างกายคุณหนึ่งนานพอสมควร

แพร่กระจายออกลูกออกหลานได้อย่างมากมาย อาหารที่ผมชอบมากที่สุดได้แก่

เม็ดเลือดขาวหลายชนิดในร่างกาย ผมทำให้เม็ดเลือดขาวทำงานได้ไม่ดี

หรือถูกทำลายไปในที่สุด มีผลทำให้ภูมิต้านทานของร่างกายอ่อนแอลง

ทำให้เกิดโรคติดเชื้อแทรกซ้อนต่างๆ ได้ง่าย.

สำหรับผมแล้ว เม็ดเลือดขาวในร่างกายคนนั้น

แทบไม่สามารถทำอันตรายผมได้เลย ท่านผู้อ่านคงสงสัย ว่าทำไม

ก็อาหารของผมคือเม็ดเลือดขาว ผมมันเป็นเชื้อโรคที่เกิดมา ทำให้เผ่าพันธุ์มนุษย์

 ยุ่งวุ่นวายไม่จบไม่สิ้นนั่นเอง ยามที่แบ่งตัว ออกลูกออกหลาน

 เม็ดเลือดขาวหรือภูมิคุ้มกันของท่านทั้งหลายก็จะลดน้อยลง

เช่นเดียวกับ ” คุณหนึ่ง ” ที่ผมได้เข้ามาอาศัยอยู่ด้วย

 ผมทำลายภูมิคุ้มกัน ของคุณหนึ่ง จนเริ่มไม่สบาย มีไข้ต่ำๆ น้ำหนักลดลง

 มีโรคแทรกต่างๆ และในที่สุด ก็ต้องเข้าโรงพยาบาลอยู่หลายครั้ง เข้าๆ ออกๆ

โรงพยาบาลเป็นว่าเล่น คุณหมอไม่ทราบสาเหตุได้ว่าเค้าเป็นอะไร……?

( พ.ศ. 2527 ประเทศไทยได้พบเจอคนที่ติดเชื้อ เอช.ไอ.วี เป็นรายแรก )

ใครจะเดาเหตุการณ์ได้ว่า เค้าจะติดเชื้อ ในปี พ.ศ.2529 ซึ่งมีอายุเพียงแค่ 19 ปีเท่านั้น

 มีก็แต่คุณแม่ที่สงสัย…..และอนุญาติ ให้คุณหมอตรวจเลือด

 หาตัวผม ว่ามีอยู่ในร่างกายของคุณหนึ่งหรือเปล่า.

บนเตียงนอนในห้องพิเศษ ณ.โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง… คุณหมอเดินเข้ามา

หน้าตาดูเคร่งเครียด มือขวา จับเก้าอี้ ลากมันเข้ามาอย่างช้าๆ จนใกล้เตียงของคนไข้

” คุณครับ ผมมีอะไรจะบอกนะครับ จากผลการตรวจเลือด ที่คุณแม่

คุณเป็นคนอนุญาติ ให้ผมทำการตรวจนั้น คุณติดเชื้อ เอช.ไอ.วี.

ผมจำเป็นต้องขอบัตรประชาชน ของคุณเพื่อที่จะรายงานผลเลือดของคุณ

ไปที่กระทรวงฯ ด้วยครับ และก็ขอให้คุณย้ายออกจาก โรงพยาบาลนี้ภายในครึ่งชั่วโมง

 เพราะทางโรงพยาบาลนี้ ไม่รับ รักษาผู้ติดเชื้อครับ “

ผมรับรู้ได้ถึงความรู้สึกของคุณหนึ่ง สับสน งง หวาดกลัว

และไม่เชื่อในสิ่งที่คุณหมอบอก คุณหนึ่ง เริ่มตั้งสติ แล้วร้องขอคุณหมอว่า

” ผมยังไม่หายจากอาการไม่สบายต่างๆ เลยครับ ขอผมรักษาตัวอยู่ที่นี่ก่อนนะครับ “

คุณหนึ่งกับได้รับการปฏิเสธ ผมเองก็เพิ่งรู้ว่าตัวเองหน้ากลัวมาก

เมื่อมีผมอยู่ในร่างกาย จะไม่มีทางรักษา เป็นแล้วตาย อย่างเดียว

 ใบหน้าคุณหนึ่ง เริ่มร้อน น้ำตาไหลริ้นดังสายน้ำ

” ผมจะมีชีวิตอยู่ได้นานแค่ไหนครับคุณหมอ “

ไม่มีคำตอบ จากร่างสวมเสื้อการ์วสีขาว สายตาที่จ้องมอง นั้นแฝงด้วยความกลัว

อย่างเห็นได้ชัด คุณหมอหันหลังแล้วเดินจากไป

ทิ้งให้เค้า เผชิญกับความเศร้า เพียงลำพัง…… ความคิดเริ่มลำดับต้นชนปลาย

” เราติดมาได้ยังไง คนไหนที่เอาเชื้อมาให้เรา “

คิดเท่าไหร่ก็ไม่สามารถคิดออก ความกลัวในตัวผม มีมากมาย

เกินกว่าที่คุณหนึ่ง จะใช้ความคิดใดๆ

 ในขณะนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้น เค้าหันหน้าไปมองอย่างเหม่อลอยไร้จุดหมาย

 นางพยาบาล ในชุดสีขาว สวมหน้ากากกันเชื้อโรค ก้าวเข้ามาอย่างช้าๆ กล้าๆ กลัวๆ

 ไม่มีคำพูดใดๆ มือซึ่งสวมถุงมือยาง เริ่มปฏิบัติหน้าที่ ตามคำสั่งของหัวหน้า

 ทำการแกะสาย น้ำเกลือด้วยมือสั่นเทา….ไม่มีคำพูดใดๆ ออกจากปากแม้แต่คำเดียว

ผมหน้ากลัวขนาดนั้นเชียวหรือ เคยได้ยินเขาพูดกัน คราวนี้ได้เผชิญกับตัวเอง

ผมมีชีวิตเหมือนกันนะ ผมจำเป็นจริงๆ ที่ต้องมี ชีวิตอยู่ให้ได้

 ออกลูกออกหลาน สืบทอดต่อไป ถึงแม้การดำรงชีวิตอยู่นั้น

 ต้องทำให้ร่างกายคุณหนึ่งอ่อนแอลง มันก็เป็นวงจรชีวิตของผม

 ถ้าผมสั่งลูกหลานได้ ให้พวกเขากินอาหารน้อยลง แพร่กระจายช้าลง ผมคงทำไปแล้ว

 ถ้าคุณหนึ่งตาย ผมก็ต้องตายไปด้วย จะให้ผมทำอย่างไรดี

 

****************************************************

 

หนังสือของหนึ่งครับ กำลังแก้ไขเอามาให้เพื่อนๆ อ่านกันครับ มีอะไรแนะนำได้

รอตอนต่อไปนะครับ กำลังแก้ไขอยู่ครับ